Rouw heeft geen vakantie

Rouw heeft geen vakantie

rouw heeft geen vakantie

Rouw heeft geen vakantie. Dit wordt deze dagen pijnlijk duidelijk nu overal in Nederland de vakantieperiode is aangebroken. Waar de mensen om je heen verlangend uit zullen kijken naar zon, zee en luie zomerse dagen, zal bij jou het gemis ook (of misschien wel juist) in deze periode als een grijze wolk om je heen blijven hangen.

Wat doe jij deze zomer?

Misschien heb je zelf ook plannen gemaakt, misschien ga je zelfs voor het eerst sinds je verlies weer op vakantie. Alleen, met familie, je beste vriendin of met een groep. Of misschien stond de vakantie zelfs al veel langer gepland en doe je dapper je best om er dan maar het beste van te maken. Maar het kan ook dat jij tot de groep rouwenden behoort die bewust geen plannen heeft gemaakt en blijf je thuis, veilig in je eigen omgeving.

Het gemis extra confronterend

Welke keuze je ook maakt, de zomer wordt er niet minder pijnlijk, niet minder confronterend door. Juist nu zal het gemis volop aanwezig zijn in je dagelijkse bezigheden. Rouw heeft immers geen vakantie. Maar vakantie is wel dé tijd van het jaar om het gemis en het verlies extra te voelen. Vakantie brengt immers ook de mooie, bitterzoete, herinneringen. Het was de tijd om samen te zijn, samen te genieten, samen erop uit te trekken, samen leuke dingen te doen, samen op reis te gaan.

Opnieuw je weg vinden

Helaas bestaat er geen knopje waarmee je het gemis in de zomer uit kunt zetten. Je zult dan ook op jouw manier de confrontatie met je verlies aan moeten gaan. Je zult in het zomerse landschap van het land van rouw je eigen weg moeten zoeken. Waarbij je ver van de eerder gebaande paden zult gaan ontdekken hoe jij opnieuw kunt leren om van de zomer te genieten. Hoe je op jouw manier invulling kunt geven aan vakantie. En hoe je daarbij opnieuw kunt leren om het leven, met al zijn mooie en al zijn donkere kanten, te omarmen.

Je hoeft het niet alleen te doen

Er zijn mensen dicht om je heen die je ook in de zomer door dik en dun zullen steunen. Lieve mensen die je er doorheen slepen als je het moeilijk hebt. Want rouwen doe je dan weliswaar zelf, maar dat betekent niet dat je het ook echt alleen moet doen. Accepteer de steun die je aangeboden wordt. Vraag er desnoods ook gewoon zelf om. Kan je nog wel een extra steuntje in de rug gebruiken? Vraag dan een gratis online sessie aan en ontdek samen met mij hoe je in het land van rouw jouw eigen pad kunt gaan bewandelen.

Rouwen is ook: je kwetsbaarheid tonen

kwetsbaarheid tonen

De meesten van ons hebben van nature de neiging om emoties in te slikken. Rouwen is echter niet je emoties inslikken, maar juist je kwetsbaarheid tonen.

Blij ei of je eerlijke, kwetsbare, zelf?

Sinds de opkomst van Social Media delen we veel meer van ons leven met elkaar dan ooit te voren. Maar wees eens eerlijk. Delen we wel echt ons leven? Of vullen we onze tijdlijn vooral met gelukkige etentjes, fantastische uitjes, heerlijke vakanties en geweldige festivals of concerten? En laten we daarmee eigenlijk niet alleen maar een hele blije, gelukkige façade zien?

En hoe is dat in het “echte” leven? In contacten met vrienden en familie? Beantwoorden we dan niet ook de vraag hoe het met ons gaat standaard met “goed”? Terwijl we eigenlijk, als we eerlijk zouden zijn, een heel ander antwoord zouden willen geven?

Kwetsbaar durven zijn getuigt van kracht

Uit angst voor (ver)oordelen of onbegrip is het voor veel mensen lastig om hun kwetsbaarheden te tonen. Maar dat is niet de enige reden. We weten immers zelf ook hoe lastig we het vinden om goed op kwetsbaarheden van anderen te reageren. Hoe vaak hebben we zelf onze ogen voor het verdriet van anderen gesloten omdat het ons te veel raakte? Is het niet zo dat onze eigen kwetsbaarheid, en de kwetsbaarheid van anderen, te confronterend voelt?

Laten we proberen om het vanaf nu anders te doen. Onze kwetsbaarheid maakt ons immers uniek. En openheid over onze emoties en ons verdriet zorgt er juist voor dat de mensen om ons heen ons beter gaan begrijpen.

En nee, je hoeft echt niet ineens je hele hebben en houwen op Facebook te zetten en je hoeft ook je tijdlijn niet te vullen met alleen maar kommer en kwel. Begin klein, met de mensen die dichtbij je staan. Vertel wat je voelt, vertel over je verdriet, praat over je gemis. En vraag de ander om simpelweg te luisteren, zonder onderbrekingen, zonder oordeel en zonder advies. Omdat jij op dit moment dat luisterende oor nodig hebt, omdat het jou helpt op jouw weg door jouw land van rouw.

Rouwen is ook je kwetsbaarheid tonen. En tegelijkertijd getuigt het tonen van je kwetsbaarheid van heel veel kracht en een grote dosis moed. Vind je hierbij houvast in inspirerende quotes en citaten over rouw en verlies? Kijk dan ook eens bij de verliescoach op Pinterest.

Laat je me een keer weten hoe het tonen van je kwetsbaarheid jou geholpen heeft op jouw reis door jouw land van rouw?

Missen is ook rouwen

Missen is ook rouwen

missen is ook rouwen

Missen is ook rouwen, net als keuzes maken, waar ik eerder over schreef, dat ook is.

Als je, net als ik gedaan heb, zoekt op de betekenis van ‘missen’ dan vind je op internet al snel deze simpele beschrijving: de afwezigheid voelen van. Maar iets of iemand missen, is vaak zo veel meer dan dat.

Iemand missen gaat veel verder dan alleen maar terugdenken aan de goede tijd die jullie samen hebben gehad. Het gaat veel verder dan de mooie herinneringen herdenken en herleven. Iets of iemand missen is onvervuld verlangen, puur verdriet, hartenpijn. Je wilt het niet, maar het overkomt je toch. Hoe hard je het ook probeert, je kunt het niet controleren, je kunt het niet sturen. Het overvalt je, vaak ook op een moment dat je er het minst op bedacht bent.

Gemis

Gemis zorgt voor een lege plek in je leven en laat vaak meer gaten achter dan je ooit had kunnen denken. Gaten die steeds opnieuw zichtbaar en voelbaar worden, doordat jouw leven verder gaat. Bij iedere mijlpaal in je leven, bij iedere belangrijke stap, voel je het gemis alsof het afscheid gisteren was. Het gemis, het gat in je hart, kan hierdoor in de loop der tijd eerder groter dan kleiner worden.

Waar verlies slijt met de jaren, doet gemis dat meestal niet. Missen blijft pijn doen en huilen is vaak de enige reactie die helpt.

Mijn advies

Mijn advies? Geef toe aan je gemis. Het is niet voor niets ook een uiting van rouw. Maar blijf tegelijkertijd niet in je verlies en in het gemis ‘hangen’. Heb de moed om vooruit te kijken naar alles wat het leven je nog te bieden heeft. Omarm de kansen die op je pad komen, verwelkom de mensen die je nog zult gaan ontmoeten. Ze helpen je om nieuwe verhalen te schrijven, nieuwe herinneringen te creëren en het gemis minder schrijnend te maken.

Hoe ga jij met het gemis om? Welke kansen en ervaringen heb jij durven verwelkomen?

Op mijn persoonlijke blog over de wondere wereld van NAH lees je hoe ik zelf omga met verlies en gemis door het niet aangeboren hersenletsel van mijn echtgenoot. Je leest er ook hoe ik met vallen en opstaan leer om vooruit te kijken en de toekomst te omarmen.

Rouwen doe je zelf

Rouwen doe je zelf

rouwen doe je zelf

Rouwen doe je zelf. Het overkomt je. Rouw overvalt je. Je kunt het niet sturen. Je kunt rouw ook niet een bepaalde richting op dwingen. Maar je kunt wel jouw eigen pad kiezen. Je eigen tempo volgen zonder je aan anderen aan te passen en door trouw aan jezelf te blijven. Je kunt rouw immers niet overdoen. Jouw rouw is niet alleen jouw antwoord op jouw verlies, maar ook jouw manier om te leren met het gemis om te gaan.

Wat “ze” in de boekjes over rouw, verlies en afscheid nemen ook zeggen, elk rouwproces is uniek in vorm, in duur en in intensiteit. Niemand rouwt op dezelfde manier. Geen enkel rouwproces is gelijk. Het maakt daarom niet uit wat anderen doen. Of wat anderen verwachten dat jij doet, Het is dan ook totaal niet belangrijk wat de boekjes schrijven. Of wat een coach of rouwbegeleider zegt. Het gaat om jou. Het enige wat telt, is wat jij doet. Het enige wat belangrijk is, is jouw proces, jouw manier om met jouw verlies en jouw gemis om te gaan.

Wat anderen ook zeggen, vinden of denken, er is geen goed of fout in rouw. Jij rouwt immers op jouw eigen unieke wijze. Wat anderen daar ook van vinden. En vergeet niet: verlies overkomt je. Maar rouwen doe je. Soms je leven lang.

Rouw is altijd uniek

Rouw is altijd uniek. Uniek omdat iedere situatie anders is. Omdat ieder verlies anders is en anders ervaren wordt. Maar ook omdat jij als mens uniek bent.

Mijn rouwproces kenmerkt zich bijvoorbeeld door het vastleggen van beelden. Soms letterlijk met een camera, maar vaak simpelweg door beelden en indrukken op mijn netvlies te graveren. Dit doe ik al zo lang ik mij kan herinneren.

Zo was ik als jonge puber na het overlijden van mijn oma niet bij haar kist weg te slaan. Ik bleef maar gebiologeerd naar haar staan kijken. Kon er geen genoeg van krijgen. Ze was zo mooi om te zien, zo vreedzaam, zo helemaal “mijn oma”. In gedachten nam ik afscheid, vertelde ik haar hoe lief ik haar vond, hoe blij ik was dat ze mijn oma was. Zonder woorden sprak ik over onze zondagochtenden. Als ik bij haar logeerde, maakte ze me op zondagochtend altijd wakker met een kopje thee en kaneelbeschuitjes van Verkade. Een enkele keer koop ik ze nog wel eens en iedere keer als ik dan met een kaneelbeschuitje en een beker thee op de bank zit, dan denk ik terug aan oma.

Maar ook als volwassen vrouw vormen beelden een belangrijk onderdeel van mijn rouwproces. En nog steeds neem ik in stilte en zonder woorden, op mijn manier, afscheid.

Wat maakt jouw manier van rouwen uniek? Praat mee over deze en andere vragen op de Facebook pagina van de verliescoach. Daar lees je iedere week de Mindful Maandag, vol tips, adviezen en oefeningen om mindful met rouw te leren omgaan. En kijk ook eens op Pinterest voor inspirerende quotes en citaten over rouw en verlies.

Keuzes maken is ook rouwen

Keuzes maken is ook rouwen

keuzes maken is ook rouwen

Bij rouw denken we bijna altijd aan afscheid nemen van een overleden dierbare. Maar ook in andere omstandigheden kunnen we gevoelens van rouw ontwikkelen. Keuzes maken en rouw vormen bijvoorbeeld veel vaker een 2-eenheid dan je op het eerste oog zou denken. Ook een bewuste keuze is vaak rouwen om de keerzijde hiervan.

Dat komt doordat op een keuze vaak een afscheid volgt. Op (een keuze voor) een nieuwe baan volgt bijvoorbeeld automatisch het afscheid van je collega’s van nu. Het is daarbij logisch dat gevoelens van blijdschap en enthousiasme afgewisseld worden door gevoelens van weemoed en verdriet. Beide gevoelens horen bij jouw keuze. Beide gevoelens mogen er dan ook zijn. Neem afscheid op de manier die bij jou past en gun jezelf de tijd om te rouwen om wat je achter gaat laten.

Iedere keuze heeft een keerzijde

Ik heb dat zelf de afgelopen weken ook weer ervaren. Sinds het herseninfarct van mijn echtgenoot heb ik het leven steeds beter leren leven precies zoals het nu is. Ik heb geleerd om minder ver vooruit te kijken, en meer in vandaag en morgen te leven. En ik ben een stuk beter geworden in het maken van keuzes die voor mij – voor ons – goed voelen. Dat betekent niet dat alle keuzes altijd makkelijk zijn, of vanzelf gaan.

Een aantal weken terug hebben wij opnieuw een keuze gemaakt die voor ons goed voelt. Onze keuze brengt ons na onze Franse sabbatical terug naar Nederland, terug naar de Rotterdamse klei. Het is een keuze die ik met mijn hoofd gemaakt heb. Want keuzes maken is ook rouwen. Voor mijn echtgenoot is het beter om ons leven in Nederland voort te zetten. In mijn hart zou ik echter liever hier in Frankrijk blijven. Wil je hier meer over lezen? Klik dan door naar mijn persoonlijke blog.

Bewust afscheid nemen

Gelukkig kan ik ook deze keuze in het leven nemen zoals het is en hoef ik geen gevecht tussen ratio en emotie aan te gaan. Ik ben me bewust van het waarom van ons besluit en ik ben in contact met wat ik daarbij voel en ervaar. Het naderende afscheid van onze fijne plek brengt veel gevoelens van rouw, verlies en verdriet met zich mee. Gevoelens die er mogen zijn en die van mij alle aandacht krijgen die ze verdienen.

Zo betrap ik mijzelf er regelmatig op dat ik even naar buiten loop om vanaf een bepaalde hoek naar ons huis te kijken. Ik ben bewust bezig om beelden op mijn netvlies vast te leggen en om geluiden en geuren in mijn geheugen op te slaan. En gisteren ben ik begonnen om beelden met mijn camera ook echt vast te leggen. Iedere foto geeft in het “nu” uiting aan mijn verdriet. Maar diezelfde foto brengt in het “straks” mijn herinneringen tot leven.

Ik ga de komende weken nog vaker bewust de tijd nemen voor het maken van een “herinneringshoekje” vol beelden, geuren en geluiden. Wat is jouw manier om met de keerzijde van je keuze om te gaan?