Keuzes maken is ook rouwen

Keuzes maken is ook rouwen

keuzes maken is ook rouwen

Bij rouw denken we bijna altijd aan afscheid nemen van een overleden dierbare. Maar ook in andere omstandigheden kunnen we gevoelens van rouw ontwikkelen. Keuzes maken en rouw vormen bijvoorbeeld veel vaker een 2-eenheid dan je op het eerste oog zou denken. Ook een bewuste keuze is vaak rouwen om de keerzijde hiervan.

Dat komt doordat op een keuze vaak een afscheid volgt. Op (een keuze voor) een nieuwe baan volgt bijvoorbeeld automatisch het afscheid van je collega’s van nu. Het is daarbij logisch dat gevoelens van blijdschap en enthousiasme afgewisseld worden door gevoelens van weemoed en verdriet. Beide gevoelens horen bij jouw keuze. Beide gevoelens mogen er dan ook zijn. Neem afscheid op de manier die bij jou past en gun jezelf de tijd om te rouwen om wat je achter gaat laten.

Iedere keuze heeft een keerzijde

Ik heb dat zelf de afgelopen weken ook weer ervaren. Sinds het herseninfarct van mijn echtgenoot heb ik het leven steeds beter leren leven precies zoals het nu is. Ik heb geleerd om minder ver vooruit te kijken, en meer in vandaag en morgen te leven. En ik ben een stuk beter geworden in het maken van keuzes die voor mij – voor ons – goed voelen. Dat betekent niet dat alle keuzes altijd makkelijk zijn, of vanzelf gaan.

Een aantal weken terug hebben wij opnieuw een keuze gemaakt die voor ons goed voelt. Onze keuze brengt ons na onze Franse sabbatical terug naar Nederland, terug naar de Rotterdamse klei. Het is een keuze die ik met mijn hoofd gemaakt heb. Want keuzes maken is ook rouwen. Voor mijn echtgenoot is het beter om ons leven in Nederland voort te zetten. In mijn hart zou ik echter liever hier in Frankrijk blijven. Wil je hier meer over lezen? Klik dan door naar mijn persoonlijke blog.

Bewust afscheid nemen

Gelukkig kan ik ook deze keuze in het leven nemen zoals het is en hoef ik geen gevecht tussen ratio en emotie aan te gaan. Ik ben me bewust van het waarom van ons besluit en ik ben in contact met wat ik daarbij voel en ervaar. Het naderende afscheid van onze fijne plek brengt veel gevoelens van rouw, verlies en verdriet met zich mee. Gevoelens die er mogen zijn en die van mij alle aandacht krijgen die ze verdienen.

Zo betrap ik mijzelf er regelmatig op dat ik even naar buiten loop om vanaf een bepaalde hoek naar ons huis te kijken. Ik ben bewust bezig om beelden op mijn netvlies vast te leggen en om geluiden en geuren in mijn geheugen op te slaan. En gisteren ben ik begonnen om beelden met mijn camera ook echt vast te leggen. Iedere foto geeft in het “nu” uiting aan mijn verdriet. Maar diezelfde foto brengt in het “straks” mijn herinneringen tot leven.

Ik ga de komende weken nog vaker bewust de tijd nemen voor het maken van een “herinneringshoekje” vol beelden, geuren en geluiden. Wat is jouw manier om met de keerzijde van je keuze om te gaan?